Κινηματογραφική Λέσχη: Μαύρη Γάτα, Άσπρος Γάτος

Η προβολή της Πέμπτης , προβλέπει κωμωδία του  Εμίρ Κουστουρίτσα με μουσική του Γκόραν Μπρέγκοβιτς

 

Λίγα λόγια για την ταινία:

Το «Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος» είναι μια ανατρεπτική κωμωδία καταστάσεων που εξιστορεί τις περιπέτειες του Μάτκο, ενός αποτυχημένου μικροαπατεώνα - τζογαδόρου, που - σε μια απ’ τις πολλές προσπάθειές του για εύκολο κέρδος - χάνει όλη του την περιουσία, όταν αγοράζει νερό νομίζοντας ότι αγόρασε πετρέλαιο.

Εγκαταλελειμμένος από την τύχη του, έχοντας στο πλευρό του μόνο τον δεκαεφτάχρονο γιο του αναγκάζεται να καταφύγει στον Ντάνταν, παιδικό του φίλο, που πλέον έχει εξελιχθεί σε γκάνγκστερ της περιοχής, ο οποίος, προκειμένου να τον βοηθήσει, θα του ζητήσει ένα «μικρό» αντάλλαγμα!

Η ταινία επιστρώνεται επιφανειακά με μια ιστορία γύρω από έναν τσιγγάνικο γάμο για να προεκτείνει τα παρακλάδια της παρατηρώντας το τοπίο της μεταπολεμικής πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας. Οι δραματικές νότες θάβονται βαθιά πίσω από την κωμική και έντονα ειρωνική διάθεση του Kusturica, αραιά όμως τολμούν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους μπροστά από τα δρώμενα συρρικνώνοντας το διάπλατο χαμόγελό μας.

Όλα τα γνωστά χαρακτηριστικά της τέχνης του διάσημου Βαλκάνιου σκηνοθέτη βρίσκονται εδώ σε υπερθετικό βαθμό. Το κάδρο του δεν μένει κενό ούτε για μια στιγμή. Ξυπόλητα ευτυχισμένα παιδιά ανάμεσα σε φουσκωμένες σαμπρέλες φορτηγών, θορυβώδεις χήνες που μπλέκονται στα πόδια του εικονολήπτη, ένα τεράστιο γουρούνι που καταβροχθίζει τις λαμαρίνες ενός σκουριασμένου αυτοκινήτου, μια τραγουδίστρια που αφαιρεί πρόκες με ανορθόδοξο τρόπο, νύφες που το σκάνε από το γάμο κρυμμένες σε κορμούς δέντρων και άλλα πολλά. Και όλα αυτά με τη συνοδεία της υπέροχης μουσικής του Goran Bregovic που «ντύνει» τις ευρηματικές εικόνες και υπερτονίζει το γενικότερο ξεσάλωμα και τις σουρεάλ καταστάσεις. Μια σύνθεση γοητευτικά χαοτική!

Ένα ανθρώπινο καραβάνι που δεν επιδιώκει να φτάσει πουθενά, αλλά τελικά φτάνει κάπου. Οι μικροκομπιναδόροι του Kusturica, οι μπαγαμπόντηδες, τα πρωτοπαλίκαρα των μαφιόζων, οι ίδιοι οι μαφιόζοι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επίφαση του ρόλου τους. Άκακα αρνάκια, που ενσωματώνουν μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του πρωτότυπου. Γι’ αυτό και στο τέλος δεν υπάρχει τιμωρία. Ένα «μπάνιο» στον απόπατο είναι αρκετό για το αφεντικό της συμμορίας.

Και όπως σε όλα τα παραμύθια, το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ…  απλώς η συνέχεια μεταφέρεται κάπου αλλού…